Orhan Pamuk’un “en renkli ve en iyimser romanım”, dediği Benim Adım Kırmızı, 1591 yılında İstanbul’da karlı dokuz kış gününde geçiyor. İki küçük oğlu birbirleriyle sürekli çatışan güzel Şeküre, dört yıldır savaştan dönmeyen kocasının yerine kendine yeni bir koca, sevgili aramaya başlayınca, o sırada babasının tek tek eve çağırdığı saray nakkaşlarını saklandığı yerden seyreder. Eve gelen usta nakkaşlar, babasının denetimi altında Osmanlı Padişahı’nın gizlice yaptırttığı bir kitap için Frenk etkisi taşıyan tehlikeli resimler yapmaktadırlar. Herkesin kendi sesiyle konuştuğu, ölülerin, eşyaların dillendiği ;ölüm, sanat, aşk, evlilik ve mutluluk üzerine bu kitap, aynı zamanda eski resim sanatının unutulmuş güzelliklerine bir ağıt.

En uzun sürede okuduğum , hatta bir ara okumaktan vazgeçecek gibi oldugum roman diyebilirim Benim Adım Kırmızı için. Bazen uzun uzadıya anlatımlar sıksa da minyatür hakkında pek çok şey öğrendim . Kitap bugüne kadar pek çok dile çevrilmiş ve tiyatrosu yapılmış . En nihayetinde ödüllü bir kitap .

Roman Zarif Efendi nin katilinin bulunmaya çalışılması ile nakış , üslup ,tezhip , minyatür ve kahramanların düşünceleri ile örülü .Ağır bir dille yazılmış olan roman,  şuana kadar okuduğum tüm kitaplardan farklıydı .Farklı farklı bir okuma anlayışı geliştirdi bende.

Not olarak ; bu kitabı bir solukta , hızlıca okuyup geçmeyi beklemeyin . Sindirerek ,yavaş yavaş okunması gereken bir kitap.

İyi Okumalar ..

Paylaş / Yolla