Aşkın gözyaşları…

Bir isim ancak bu kadarçok yakışabilirdi bir kitaba.Güzelliğini anlatırken bile anlatamayıp zorlandığım.Sanki o dönemde yaşamış birinden dinler gibi okuduğum bir kitap.Böyle bir kitabı yazmak için ya o dönemde yaşanmalıydı yada manevi bir elin gücü alınmalıydı..

Aşkı bildiğimi sandığım şu dönemlerde, aşkın kapısındaki paspas bile olamadığımı fark ettim.Yada bir aşığın ayağındaki toz parçası bile olamadığımı…Hep aşık olmaya çalışdık ömrümüz boyunca.Aşk adamlarını uzaktan sevmeyi aşk sandık.Fakat yanlış sandık…Daha ümmeti olduğumuz peygamberin (s.a.v.) söylediklerini yapmazken,ona karşı olan aşkımızdan bahsettik.Hep bahsettik,fakat yaşamadık…

Aşkın gözyaşları öğrendiğimi aslında öğrenememiş olduğumu öğretti bana.Aşkın bencilce akıtılan gözyaşları olmadığını,aşkı dilden gönlümüze indiremediğimzi öğretti…

‘İnsanlar maşuk aramıyor,bencil duygularına köle arıyor.Köle buluyorlar amma aşkı bulamıyor’

Bu zamana kadar hep yarım yamalak yazılarla yada sözleriyle tanıdık mevlana ve şemsi.Aşkın gözyaşları mevlana ve şemsle yeniden tanıştırdı bizi…

Onlar bir aşk istemişti kendilerini ilahi aşka ulaştırmak için.Yıllarca bilmedikleri birşeyi aradılar ve sonunda bedel ödemekte olsa birbirlerini buldular yani aşkı…Yani ilahi aşk yolunu açacak aşkı buldular…

Aşkın gözyaşlarını mürekkep eyleyenin;kalemi gönüldendir.

ve hiç sönmez yüreğindeki ateş.!

birde ruh eşi vardır bezm-i ezelde her gönül ve bedenin.

ruh eşiyle bir anlık vuslat,ayrı geçen bir ömre bedel..! bulan aşkın talihlisi…!

Onlar canlarına kasdecek aşkı ‘Aşkın talihlisi’ diye adlandırdı.Çünkü  ilahi aşka canlar sunularak gidilirdi…

‘Aşık odur ki;Allahtan aldığı aşk emanetini aşka verir.

Aşk mezhebinde herşey yüce aşka kurbandır.’

Paylaş / Yolla